(مسافر تنها ) نام مجموعه تحت چاپ ازسید عبدالهادی مظفری
سید عبدالهادی مظفری ولد مرحوم استاد سیدمحمدنبی مظفری در سال 1963 در شهر کــــــــــــابل دریک خانواده متدین روشنفکر چشم به جهان گشود تعلیمات ابتدائیه را ازلیسه نجاب وقت آغاز و از لیسه عالی حبیبیه فارغ التحصیل شــده بعد از فراغت ازپوهنتون کابل ،بنا برمشکلات موجود خارج ازبست مسلکی در شرکت کود کیمیاوی شامل کار شده و ازسال 1368 الی سال 1375 به صفت کارمند ریاست دفتر وزارت صحت عامه ، سکرتر معینیت اول وزارت صحت عامه ، سکرتر مقام وزارت صحت عامه واز سال 1375 الی سـال 1383به صفت سکرتر معینیت اداری ومقام وزارت هوانوردی ملکی و توریزیم وازجدی سال 1383 الی اکنون مصروف اجرای وظیفه در سکرتریت مقام وزارت صحت عامه میباشد.
هادی مظفری ازسال های 1356 به سرودن پارچه هادست زده و تاکنون سرودن،سروده ها یش ادامه دارد که خودش آن را شعر،نه،بلکه بیان احساسات میداند.به گفته اوشعرمدارج بالای دارد،شعری را که به تمام معنی شعرباشد،باید شعر گفت،نه هر بیان احساسات را،شعر باید ازدل برخیزد و بردل نشیند.
اینک (18)قطعه نمونه ازسروده ها ی هادی مظفری تقدیم می گردد .چشم براه و انتظاررهنمایی شما عزیزان،در بهترشدن سروده ها ی خویش میباشد.قابل ذکراست که مجموعه سروده های هادی مظفری زیرنام (مسافر تنها) به زودی بچاپ میرسد.(ایمل آدرس hadi_muzafari@yahoo.com )
یاد خداورسول خدا
پی ذکـــــــــــر اسمــــای پــــــــروردگــار
بـــــــود نــــــــــام احــمد ســـــرآغـــــاز کـار
دو دست مـــــحمد(ص) دودست نـجــات
صــــــــرا ط المحمد(ص) بشــــر را حیـــات
حــــــدیث اش بــود جـمله را رهنــما
به دیـــن اش نــشد فـــــــرق شاه و گــدا
عـــــداوت به او دشــــــمنی بـا خـــداست
ز حـب مـــــحمد (ص) دل و جـان صـفاست
کسی کــــــــو کنــــد سنــت اش پیـــروی
بــه کــــــر د ا ر او کـی بــــود کـــج روی
بـــــــود دیــــــن او خـــــــانه ی رستـگار
گــــــل بــــوستان اش بــــود هشت وچــــهار
ز گلـــــــهـا اگــــر شـــــاخه آری به کــف
میــــان جــــــواهــــر تـــــــو یـــابی صـــدف
مـحمد(ص) بــــود در جــــــــهان بی بــدیل
شـــــــود منـــــکران محـــمد( ص) ذلیــل
محمد(ص)بود شهری علم وعلی درگه اش
بــــــود نسل زهــــــــرا همه بـــــــرگه اش
مکن هادی را ازعلی و محمـــــد(ص) جدا
عـــــلی،شیر و احمـــــــد،رســــــــول خــدا
16/3/ 1383
هادی مظفری
لعل لب
ای زبـــــان خوش کلامت درد عـــاشق را دوا
لطف خوش از دیده گانت مایه ی صلح و صفا
برسر هـــر تار مویت پای جــــــان پیچان بود
روی مـــــاهت می کشانــــد پـای در بتخانه ها
تو گــــــریزانی و من مایل به دنبـــــــال تو ام
می کشاند دل مـــــرا بــــر کوی تو گاه و پگاه
بحر عشقت وه چه طوفانیست و جسم خسته ام
در میـــــان زورق بشکسته بــــاشد نا خـــدا
ازلب چـــــون لعل تـــو لعل بـــدخشانی خجل
ســـــرو بــــوستان از قیــام قامتت شــد نا رسا
ابـــــروانت شد کمان و تیــــرمژگان در کمین
گر رهــــا گردد، شــــود جـان ازتن مسکین جدا
هـر چه میداری روا آن کن به هادی زود تــر
تـــو شهنشاه ی و من انــــــدر دیــــار تو گــدا هادی مظفری 18/2/1370
صبر
یار نازکخـــوی من از من چـــرا رنجید و رفت
برمن و بــــــرحال زارمن چـــرا خندید و رفت
من که خاک پای او را ســـرمه ی چشمان کنم
خاک پای خویشتن را خویشتن بــرچید و رفت
من نیـــــاز بیشتـــــر از پیشتــــر دارم بــــه او
از چه آزرد و چــــرا آن ماه ُ من رنجید و رفت
طاق ابرویش که محـــراب نــماز حاجت است
آفتاب حسن از چـــه نیمه شب تــــابید و رفت
جوره چشمانش که شور زنــــدگی آرد به من
آن دو شور انگیز را از من چرا پوشید و رفت
لعل لب هایش که خــــون دل بیـــاد آرد به من
خون دل را از چه آن نا مهربان نوشید و رفت
هـــــادی از هجــران او صبرو تحمل پیشه کن
روزی بازآید، اگـــــر امــروز او رنجید و رفت هادی مظفری 11/3/75
آرزو
شعری به وصف تـوسرودن خوشست
با تو و از جمله بـــــــریدن خـوشست
خلقی زند بـــــــوسه به در گاه ی پیر
بوسه زلب های تــــو چیدن خوشست
خواب چو آیــــد به ســـــرم نیمه شب
هر نفسی خواب تو دیـــدن خوشست
قصر زرین ، زیورو زر در چه کار
لانه به کــــــوی تو گــزیدن خوشست
گرچه دوچشم تو بـــــود خوب و لیک
ســـــرمه به چشم تو کشیدن خوشست
درغم و هجـــــــران تـــــو ای نازنین
سوختن و ناله نـــــــــکردن خوشست
گرنفس آیــــــد به لب از هجـــــــر تو
مردن ویــــــاد تـــــو نمودن خوشست
هادی مظفری
13 /1/1366
خون دل
سر میکشم به یاد تــــــو جانانه جام ها
وصف رخ مه ات بکنــــــم در کلام ها
گرپـای خود نهی به فقیـــــرانه کلبه ام
آزاد میکنم به طفیل ات غـــــلام هـــــا
تا کی در انتظارتــــو بایــد گــــریستن
نی نوری دیده ماند نه تـوانی به گام ها
شبها خیـــــال روی تـــــو آسوده ام کند
بیــــــدارچون شوم بنمایم ســـــــلام ها
صبح ارنشد نصیب مـــــرا دیدن رخت
آیم به پای بوس تـــــو ای مه به شام ها
شهر دلم خرابه شــــــد از اشک دیده ام
خون دلم خورند حــــــریفان به جام ها
اغیار بهر کشتن من بسته انـــــــــد کمر
شمشیر می کشنــــــد همگی از نیام ها
هادی مظفری
عزم سفر
یارمن دارد هــــوای رفتن شـهر دگـــــــــــر
این نمیــدانم چه خـــــــاکی را نـمایم من بسر
یا بسوزم من زهجـــــران تـا که باز آید نگار
یا چو مجنون سرزنم برکوی یار و سنگ در
یا که تصویــرش بسازم بردرو دیوار خویش
یا زچشمانم بــــریزم هـــــر کجا خـون جگر
ســوزدل آرام بگیــــــرد گربیــــاد جــان من
یا پیــــامی آرد از او سوی من مـــرغ سحر
تا کند دل قصد پــــرواز سوی کوی یارخود
تیرصیاد می نشیند هــــر دمی بــر بال وپـر
آنــــکه پیغامی دهـــــــد مارا زیـــار نازنین
می نمایم فرش راهش گل ،دهانش پــر شکر
یاالهی زنـــــده داراش هــــرکجای بـــاشد او
گــــر بـــلای باشدش برجان بده ما را به سر
هادی مظفری
15/7/1365
هجر جانان
هجر جانان میکند دیــوانه را دیـــــوانه تـر
نــــاله ی دیوانه کی دارد به هوشیاران اثر
گرخلد خاری بپای قیس در صحـرای عشق
نـــاله اش را می کنـــد لیلا به عنــوان دگر
قصه ی لیلی و مجنون کی به پایان میـرسد
تا نریزد هجـــــر جانان اشک ازچشمان تر
خاک شد لیلی و مجنون عشق پاکان پایدار
زاده ی هــــر پـــاکبازیست پـــاکبازان دگر
لیلی و مجنون شدی ناکام اگر درعشق لیک
نـــــــام آنـــدو جــاودان در هفت دیوان هنر
هادی مظفری
22/11/84
کاروان
دیده تاریک شـــد آن دیــــده ی بینا نرسید
قـــــدم آزرده شد و تشنه به دریـــــا نرسید
یکــــدم از مهر کسی درب دلم را نـگشود
درد افسرد و مــــرا داروی سینا نرسیــــد
یار،نادان غــــــم ودرد دل ریش من است
قسمت از دهر یکی دلبـــــر دانـا نـــرسید
بسی ازخویش سخن گفتمش اوهیچ نگفت
سخنی بــــــود پسی پرده که پیدا نــــرسید
همه گویند تــــرا کان سخا مخــزن جــون
دست الطاف تو جانا به ســـر ما نـــــرسید
کاروان رفت وبخود بردهمه عیش ونشاط
سوخت مجنون و فغان بـــــردر لیلا نرسید
ســــاقیا در بگشا بــــــاده بــــــده رنج مده
درد دل با تــــو بـــــگویم به ثـــــریا نرسید
چــــاره ازهادیی بیـــــچاره چه جویی نفس
به لب آمد زغــــــم و دل به تمنــــــا نرسید
هادی مظفری
27 /10/1370
تیر مژگان
تیر مـــژگان چــــــو درکمان آید
خون دل ازدودیـــــده گان آیـــــد
ناله از تـــــارو پــــود جان آیــد
اشـــــک از دیــده بی امــــان آید
نــام آن مه چـو بــرزبــــــان آید
جـــان ازشــکوه در فغـــان آیــد
قامت من دوتــا زهجــــــران شد
روزگــاران شـــــــاد پـــــایان شد
دشمن درشــــکست خنــدان شــد
مردو نامرد هــــــردویکسان شد
سنــگ گــــویی زآســمـان آیــد
بحـــرخشـــــکیــــده دود آن آید
لاله پژمرد و قـــامت اش خم شــد
دشت و صحرا،ســــرای ماتم شد
نظم ازگلستــــان بـــــرهـــــم شــد
زهر برزخــــم جـــــان مـرهم شد
بلبل از هجــــــــردرفغـــان آیـد
با غ عـــــــزا دارو باغبـان آیـد
بـــاغ در دست باغبــــان خوشست
عـــدل دردست راستان خوشست
نیمه شب مه به کاروان خوشست
ناله ُ نی به عـــــاشقان خوشست
این نـــــــــدا از نـهان عیان آید
آشیان سوخت و رفتـه گــان آید
گُنگ را گـــــــر زبان شدی گویا
کورپی حق اگـــــــــر شدی جویا
گر بیک شـــــــــرفه کرشدی پیدا
شل به ایشان شـــدی اگر یک جا
صحبت حق چـــــو درمیان آید
کربــــه لبخند و شـــل دوان آید
وای اگــــــــر شاه ُ مـــــا بود ظالم
رشوه حــــــکم قضـــــا کنــد قایم
جهل گــــــر پیشه میکنــــــــد عالم
زعــدل دوری کنــــــد اگـــر حاکم
ناله از قبـــــــر مـرده گان آید
اشـک ازچشم انس و جان آید
آخ اگـــــر کـــــــور رهنــــماشدی
یـــــا که دزد در وطن سپاه شدی
خانه یی بینــــــــوا تبـــــاه شــــــدی
دیو اگـــــر روزی کــــــدخداشدی
گربـه و موش چو دوستان آید
شیـــــــردر دام بــــزدلان آیـــد
گـــــرصفا بــــخش خانه ما نشویم
بهر محــــو عــدو به پــــا نشویم
با عــــدالت گـــــر هم نــــوا نشویم
من و تـــو با هم ، هم صدا نشویم
قهر یزدان به جمله گان آیـــد
بــازهم دور رفتـه گــــان آیـد
هادی مظفری 25/2/1383
شگفتن
شگفتن ها چه زیبا است
و زیبا تر
شگفتن های گلهای بهاری و لب یاراست
ولی افسوس
که گلهای بهاری
بعدی بشگفتن فروریزد
و اما
لبان یارمن
پی هر باربشگفتن
چه زیبا غنچه میگردد
ومن دارم هوای
غنچه لب های
که بعدازهر بار بشگفتن
غنچه می سازد
ولی عمری بنی آدم
که یک باربشگفد چون گل
دگر کی غنچه میگردد
شگفتن های عمرما
به هرفصلی